"Franco" Kim Holden

października 26, 2019

"Franco" Kim Holden

Franco Genovese jest perkusistą w światowej sławy amerykańskim zespole Rook. Chłopak ma wszystko. Zabójczy uśmiech, tatuaże, talent, ostry dowcip. A przy tym wszystkim serce ze złota.
Wiedzie dobre, stabilne, nieskomplikowane życie. Jednak wieczór spędzony w niepozornym barze w Los Angeles wszystko to zmienia.
Do jego świata wkracza Gemma Hendricks. Pochodząca z północnej Anglii, odnosząca sukcesy młoda pani architekt. Właścicielka uroczego uśmiechu, ciętego języka i nad wyraz ufnego serca.
Pochodząca z północnej Anglii, odnosząca sukcesy młoda pani architekt. Natychmiast coś ich do siebie przyciąga.
Ich znajomość nie potrwa długo, ponieważ kiedy za kilka dni wrócą do domów, rozdzielą ich tysiące kilometrów. A może coś się zmieni?
Gemma ma pewne bliskie sercu marzenie. Gdy Franco postanowi pomóc dziewczynie w spełnieniu go, wszystko może wywrócić się do góry nogami.
Czy ich przyjaźń będzie miała szansę przerodzić się w miłość? A może wszystko pójdzie w zapomnienie?

Lubimy czytać 

Recenzja Promyczka

Recenzja Gusa 

Do Franco zabrałam się tuż po przeczytaniu drugiej części, w nadziei, że nowy bohater, mniej związany z Kate, i jego historia, osłodzą trochę nutkę rozczarowania, jakie pozostawił po sobie Gus.
Niemal od razu okazało się, że nie będzie to łatwe. A nawet niemożliwe.
Wrażenie, jakie odniosłam po zapoznaniu się z kilkunastoma pierwszymi stronami, było dosyć przygnębiające. Nie dało się nie odczuć, że Franco pisany był jakby na siłę i zupełnie nie przemyślanie. Cała ta historia z Promyczkiem mogła spokojnie skończyć się na Gusie. Przed lekturą liczyłam na to, że fabuła przedstawiona z perspektywy jednego z członków zespołu, ukaże jakieś nowe światło, ciekawe spojrzenie na przyjaźń tych dwojga i tragedię po śmierci Kate. Niestety - a może i stety - nie dostałam tego, czego chciałam.
Prawdę mówiąc, po beznadziejnym początku i zmarnowaniu kilku stron dla paru scen erotycznych (bohaterowie znali się od może dwóch, trzech godzin...), nie nastąpił żaden progres. Większość książki jest po prostu... nudna. Chodź historia Gemmy i jej marzenie samo w sobie było ciekawym wątkiem, nie było w stanie się przebić. Holden, mówiąc trochę kolokwialnie, spartaczyła to. Zakończenie tej historii było tak przewidywalne, że w połowie książki miałam ochotę po prostu ją zamknąć i porzucić. Schemat fabuły ten sam, co w Gusie, jakby ci bohaterowie nie mieli nic ciekawszego do roboty, poza seksem. Powiecie, że czepiam się tego erotyzmu, no ale sami chyba przyznajcie, że aż obrzydzenie bierze, kiedy czyta się co kilka stron to samo...

Irytacja ciągle jest wyraźnie odczuwalna, choć skończyłam czytać już dobrą godzinę temu. Nie mam więcej nic do dodania. To wszystko, co jestem w stanie powiedzieć na temat tej pozycji.

Z ulgą zakończyłam czytanie, uznając, że nie będę tęsknić za książkami Kim Holden. Franco dał mi do zrozumienia, że moje gusta czytelnicze muszą podążyć w innym kierunku. Niemniej było to ciekawe doświadczenie, które utwierdziło mnie w przekonaniu, że pewne historie pozostają bliższe sercu i droższe, gdy nie są rozdrapywane na wiele kawałków. I kiepskich kontynuacji.

5/10 

Tytuł: Franco (tom 3)

Autor: Kim Holden

Seria: Promyczek 

Wydawnictwo: FILIA

rok wydania: 2017

okładka: miękka

liczba stron: 318 

Czytaj więcej »

"Gus" Kim Holden

października 18, 2019

"Gus" Kim Holden

Szczerze mówiąc, nie wiem już jak żyć.
Promyczek nie była tylko moją najlepszą przyjaciółką,
była moją drugą połówką.
Drugą połową mojego umysłu,
mojego sumienia, mojego poczucia humoru,
mojej kreatywności…
Była drugą połową mojego serca.
W jaki sposób człowiek może wrócić
do swoich zajęć, jeśli na zawsze stracił połowę siebie?

recenzja Promyczka

Czy ktoś pamięta jeszcze Promyczka i szał na punkcie tej książki? Przeglądałam ostatnio blogosferę i Instagram i stwierdziłam, że historia Kate i Gusa zaginęła bez echa. Ostatnio trochę zatęskniłam za klimatem powieści Kim Holden i zdecydowałam się sięgnąć po kontynuację pierwszej części, czego - po emocjonującym finale - postanowiłam sobie odpuścić.
Niestety bywa ze mną tak, że lubię dokończyć to, co zaczęłam.

Gus to przede wszystkim opowieść o bólu i godzeniu się ze stratą Promyczka. Pierwsze strony powieści emanują ogromną tęsknotą, rozpaczą i kompletnym zagubieniem się bohatera. Śmierć przyjaciółki opłakuje za pomocą narkotyków i alkoholu, zaspokaja też swoje seksualne potrzeby na prawo i lewo. Do tego koncertuje niemal codziennie, a jego zespół z występu na występ staje się coraz sławniejszy. Przybywa fanów, którzy domagają się nowej muzyki, nowych utworów. Wraz z odejściem Kate, odeszła także ta część Gusa, która pozwalała mu tworzyć i być prawdziwym sobą.
Tak mu się wydawało.
Pojawienie się Scout wszystko w nim zmieniło.

To było naprawdę niezwykłe uczucie, móc powrócić do świata tych bohaterów. Z radością odkryłam, że oni ciągle we mnie żyją, mając swoje malutkie mieszkanko w mojej świadomości. Czułam się jak podczas spotkania z dobrymi znajomymi, których nie widziałam wieki.
Sama historia, choć równie piękna, nie była już tak porywająca, jak w Promyczku. Przypomniałam sobie, jak irytujące jest wtrącanie do dialogów słówek "młody", "pieprzony" i innych temu podobnych kwiatków. Uważam, że takie ozdobniki są całkowicie zbędne. Myślałam, że autorka tylko raz przeprowadziła taki zabieg, ale jeśli to jej właściwy styl pisania... Ech...
Co mnie jeszcze wyjątkowo drażniło? Sceny erotyczne. Nie wiem, po co, nie wiem, dla kogo. Ale może to tylko moje odczucie.

Przez książkę się płynie, styl jest lekki, przyjemny i prosty w odbiorze. To prosta obyczajówka, z romantyczną, pełną emocji historią oraz szczęśliwym zakończeniem. Gus nie porwał mnie tak jak Promyczek, nie było tu żadnego rollercoastera ze śmiechem i płaczem. Pozostawił jednak po sobie całkiem dobre wrażenie i naprawdę szczerze się uśmiechnęłam, gdy zamknęłam książkę. Była dobrym przyjacielem na dzisiejszy dzień - tak, zdołałam przeczytać ją w ciągu kilku godzin, co utwierdziło mnie w przekonaniu, że powieści obyczajowe powoli przestają dawać mi prawdziwą satysfakcję z czytania. Czytam je szybko, bo dają się czytać w ten sposób. Ale nie mają w sobie już nic, co sprawiłoby, że muszę zamknąć książkę, by ochłonąć.

Niemniej polecam Gusa, jako ciekawą odskocznię od jesiennej chandry. Na pewno umili wam długi, jesienny wieczór.

6/10 

Tytuł: Gus (tom 2)

Autor: Kim Holden

Seria: Promyczek

Wydawnictwo: FILIA

rok wydania: 2016

okładka: miękka

liczba stron: 504

Czytaj więcej »

"Promyczek" Kim Holden

października 28, 2017

"Promyczek" Kim Holden

Kate Sedgwick nie miała łatwego życia. Trudna sytuacja rodzinna i śmierć ukochanej siostry były dla niej bardzo ciężkim doświadczeniem. Mimo to nadal miała w sobie radość i chęć do życia.
Promyczek - bo tak nazywał ją jej przyjaciel Gus - jest inteligentna i zabawna, posiada również wielki muzyczny talent. Wierzy we wszystko, co piękne i dobre i zawsze stara się służyć ludziom.
Wyjeżdża na studia do Minnesoty, by wykreślić je ze swojej listy rzeczy do zrobienia, zupełnie nie zdając sobie sprawy, że w miasteczku Grant, tak bardzo niechciane przez nią uczucie jak miłość potrafi czaić się nawet w małej, niepozornej kawiarni...

"Po prostu nie rezygnuj z tego, co dzieje się teraz, dla nieznanej przyszłości. Może ominąć cię wiele szczęścia, kiedy będziesz czekał na lata, które mogą nigdy nie nadejść. Nie trać czasu, bo przegapisz chwilę obecną, a przyszłość wcale nie jest taka pewna."

Szał na punkcie Promyczka wybuchł już dosyć dawno, i choć wtedy zewsząd atakowały mnie zachwyty, pozytywne recenzje i piękne zdjęcia na Instagramie, nie czułam usilnej potrzeby, by się z nią zaprzyjaźniać. Wolałam odczekać jakiś czas, by żadne z tych ochów i achów nie wpłynęło na moją opinię o niej.
Niedawno pojawiła się trzecia część, Franco, więc uznałam, że najwyższy czas przekonać się, na czym polega fenomen Promyczka. Czy warto było poświęcić jej czas?

Początek mnie nie zaskoczył, ani niczym nie zdołał mnie zaintrygować. Młoda dziewczyna, która ma za sobą jakieś ciężkie przeżycia, wyjeżdża na studia do zimnej Minnesoty, zostawiając za sobą słoneczną i ciepłą Kalifornię. Poznaje ona grupkę różniących się od siebie ludzi, którzy stają się jej najlepszymi i najdroższymi przyjaciółmi. Niespodziewanie, pewnego dnia natrafia na miłość życia, a uczucie to jest odwzajemnione. Oboje mają skrzętnie skrywane tajemnice i tragiczne przeżycia za sobą. Było, było, wszystko to już gdzieś było. Coś jednak w książce Kim Holden było na tyle pociągającego, że - wbrew moich uprzedzeń do tego typu lektur - wcale mi to nie przeszkadzało.
Kim Holden stworzyła całkiem niebanalną, piękną historię o sile przyjaźni i miłości, o tym, jak ważne są one w naszym życiu i dlaczego warto chcieć żyć. Mimo przygnębiającego sekretu Kate i świadomości, że nic nie można zrobić, by uchronić ją przed tragicznym końcem, nie czuło się wielkiego smutku. Czuło się raczej nadzieję i miało się świadomość, że przecież każdy z nas może kiedyś stanąć u progu dwóch światów szybciej, niż się spodziewamy. I że trzeba zrobić coś, by ten pierwszy, mniej przyjazny świat stał się piękniejszy.

Styl autorki jest prosty, piękny i przystępny, wykreowani bohaterowie nie mają w sobie sztuczności, ani nadludzkich zdolności. Nie są irytujący, poza pewnymi małymi wyjątkami; niesamowicie drażniło mnie nadużywanie słówka młody w wypowiedziach Katy. To było, agrr, chwilami tak drażniące, że miałam ochotę coś tej bohaterce powiedzieć. Bardzo dosadnie. Druga sprawa to dosyć duża dawka słodkości w relacji z Kellerem (czy ja wiem, czy to takie przyjemne, non stop słuchać Kocham cię, kochanie? Nie sądzę).

Promyczek okazał się być wspaniałą, poruszającą i wartościową powieścią. Czytając ją, przez wiele rozdziałów uśmiech nie schodzi nam z twarzy, ale potrafi też sprawić, że zakręci się w oku kilka łez. Głęboko zapadająca w pamięć. Polecam z całego serca.

8,5/10 

Tytuł: Promyczek

Autor: Kim Holden

Seria: Promyczek, tom I

Wydawnictwo: FILIA 

rok wydania: 2016

okładka: miękka

liczba stron: 592

Czytaj więcej »